Instrukcja redakcyjna

  1. Informacje wstępne:

Zalecamy, aby dostarczony tekst był odpowiednio sformatowany: czcionka – 12 (Times New Roman), interlinia – 1,5. Maksymalna długość tekstu (wraz z przypisami i spacjami) – 40 000 znaków. Tytuł artykułu wyśrodkowany, czcionka 14 pkt. pogrubiona. Do tekstu należy dołączyć: abstrakt (500 znaków), streszczenie (1000 znaków), słowa kluczowe (4-6), bibliografię załącznikową, informację o autorze (250-300 znaków). Teksty należy przesłać pocztą elektroniczną na adres redakcji.

  1. Cytowanie źródeł:

    1. źródła cytujemy zwykłą czcionką w cudzysłowie, najlepiej w tłumaczeniu, w wyjątkowych przypadkach w oryginale, zaś w przypisach zawsze w oryginale,

    2. cytowanych fragmentów nie poprzedza się wielokropkiem,

    3. źródła zapisane cyrylicą podajemy w transliteracji, w przypisie dopuszczalne jest stosowanie alfabetu cyrylickiego (tablica transliteracyjna w załączeniu).

  1. Pisownia imion i nazwisk

    1. Zalecamy podawanie oryginalnej formy imion i nazwisk, w wyjątkowych przypadkach (np. Waszyngton, Cyceron, Majmonides etc.) dopuszczalna jest wersja spolonizowana utrwalona polską tradycją,

    2. Imiona osób przytaczanych po raz pierwszy winny być podane w pełnym brzmieniu; w pozostałych przypadkach stosujemy inicjał imienia bądź tylko nazwisko. W przypisach podajemy wyłącznie inicjały imion i nazwisko, zawsze bez tytułów naukowych, zawodowych i rodowych.

  2. Pisownia dat i liczebników w tekście

    1. miesiąc słownie, np. 15 lipca 1410 r.,

    2. okresy od – do, np. 5-15 kwietnia 1936 r.,

    3. daty wtrącone w nawiasie: miesiąc podajemy cyfrą rzymską, np. (15 VII 1410), nie podajemy skrótu: r.

  3. Pisownia dat i liczebników w przypisach:

    1. miesiąc liczbą rzymską, np. 5 III 1900 (nie dotyczy cytatów i fragmentów narracyjnych),

    2. w razie braku daty dziennej miesiąc zawsze słownie, np. w marcu 1825 r.

  4. Pisownia określeń „wiek”, „rok”:

    1. przed — rozwinięte, np. w wieku XV, w roku 1095,

    2. po – skrócone, np. w XV w., w 1095 r.

  5. Skróty:

    1. stosujemy ogólnie przyjęte np. itd., m.in., etc. i inne, a także z reguły: r. (rok) i w. (wiek),

    2. w określeniach typu „w drugiej połowie”, „lata osiemdziesiąte” nie używa się cyfr.

  6. Liczebniki:

    1. zapis cyfrowy z oddzieleniem rzędów wielkości, np. 1411, 2012, 18546,

    2. zapis cyfrowy z zastosowaniem skrótów: tys., mln, mld, np. 2tys., 5mln, 10mld,

  7. W przypisach stosuje się skróty takie jak w tekście oraz konwencjonalne skróty łacińskie: ibidem, idem, eadem, op. cit., loc. cit., passim. Można stosować też inne, przyjęte w historycznych opracowaniach specjalistycznych, jednak z objaśnieniem przy pierwszym zastosowaniu.

  8. Opis bibliograficzny:

    1. Czasopisma: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł tekstu (kursywą), tytuł czasopisma w cudzysłowie lub skrót tytułu (bez cudzysłowu), rocznik, rok wydania, numer lub zeszyt cyframi arabskimi, strony, np.: A. Konopacki, Heraldyka Tatarów w Wielkim Księstwie Litewskim na przestrzeni XVI-XIX wieku – wybrane aspekty, „Studia Podlaskie”, 14, 2004, s. 5-17.

    2. Serie wydawnicze: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł kursywą, miejsce i rok wydania, nazwa serii i numer tomu bez wyróżnienia (ale w tekście właściwym nazwy serii kursywą), strony na końcu. W wypadku prac zbiorowych po tytule przywoływanego tekstu następuje po przecinku — w: (bez nawiasów prostokątnych), tytuł opracowania zbiorowego pisany kursywą oraz inicjał imienia i nazwisko redaktora, np. J. Tyszkiewicz, Średniowieczne granice wytyczone wzdłuż rzek w Europie Środkowej, w: Z dziejów średniowiecznej Europy Środkowo–Wschodniej, red. idem, Warszawa 2007, Fasciculi Historici Novi, t. 6, s. 145–152.

    3. Teksty zamieszczone w wydawnictwach o charakterze wydawnictw zbiorowych traktujemy jak artykuły w czasopismach (tytuły wydawnictw w cudzysłowie), np. J. Staszewski, Elekcja 1697 roku, „Acta Universitatis Nicolai Copernici”, Nauki Humanistyczno–Społeczne, z. 259, Historia, 28, 1993, s. 73–92. Jeśli książka ukazała się jako jeden tom (zeszyt) wydawnictwa ciągłego, to stosujemy następujący opis: inicjał imienia i nazwisko autora, tytuł kursywą, miejsce i rok wydania, tytuł wydawnictwa ciągłego w cudzysłowie, tomy, zeszyty i podobne informacje.

    4. Biogramy w Polskim Słowniku Biograficznym traktujemy jak artykuły w wydawnictwie seryjnym, np. M. Wagner, Szczuka Wacław, PSB, t. 47, Warszawa-Kraków 2011, s. 481-482.

    5. Tytuły dzieł obcych i miejsca ich wydania należy podawać w oryginale. Nazwę wydawcy podajemy dla pozycji książkowych opublikowanych od roku 1950.

    6. Stosujemy polskie określenia skrótowe: wyd., oprac., red. (nie pod red.).

  9. W wypadku korzystania z pracy tłumaczonej należy podać język oryginału i datę wydania, z którego dokonano tłumaczenia.

  10. Opisy bibliograficzne wtrącone do tekstu lub wywodu w przypisie zamykamy w nawiasie okrągłym.

  11. Archiwalia i rękopisy: opis modernizujemy zgodnie z zasadami określonymi w Instrukcji wydawniczej dla średniowiecznych źródeł historycznych (Kraków 1925) oraz Instrukcji wydawniczej dla źródeł historycznych od XVI do połowy XIX wieku (Wrocław 1953).

  12. Opisy bibliograficzne starodruków nie są modernizowane; modernizujemy ortografię tekstów dziewiętnasto– i dwudziestowiecznych.